ยังเป็นข้อมูลร้านเครื่องดื่มบริเวณสี่แยกเนินสูงเหมือนเดิมนะครับ สำหรับร้านนี้อยู่ถัดจากป้อมยามสี่แยกเนินสูงมา 9 ห้อง ร้านติดฝั่งถนนสุขุมวิทครับ (ฝั่งที่มุ่งหน้าจากจันทบุรีไประยอง) บริเวณหน้าร้านจะมีป้ายไวนิลติดอยู่เหมือนในภาพ มีโต๊ะไม้ทูโทนสีฟ้าขาวตั้งอยู่ 1 ชุดหน้าร้าน

ร้านปะการัง Coffee & Smoothie เปิดตัวมาได้ประมาณ 1 เดือนเศษเท่านั้นเองครับ แต่ก็เห็นมีลูกค้าประจำและลูกค้าขาจรหมุนเวียนเข้ามาตลอดเวลา เวลาทำการของทางร้านคือ 10.00 – 22.00 น. ของทุกวัน ไม่มีวันหยุด

เจ้าของร้านเป็นสาวหมวยที่รักแมวเป็นชีวิตจิตใจ จึงไม่น่าแปลกใจเลยที่เห็นของแต่งร้านเป็นตุ๊กตาแมวอยู่หลายตัว เธอบอกว่า..เธอจะไม่ยอมปล่อยให้แมวเข้ามาในส่วนที่เป็นร้านกาแฟ เพราะลูกค้าบางคนอาจจะไม่ชอบเหมือนเธอ (แต่ก็ยังไม่วายหาตุ๊กตาแมวมาเป็นตัวตายตัวแทน :)

วันที่เราไปขอถ่ายภาพมาลงในเว็บไซต์ เธอแสดงฝีมือ “ลาเต้อาร์ท” ให้เราชมและชิม แต่ด้วยความเกรียนของเรา เราก็เลยเอาช้อนคนกาแฟซะจนกลายเป็น “ลาเต้เละ” แต่รสชาติก็ยังดีอยู่นะ แหะๆๆ

ภายหลังเธอไปซุ่มออกแบบลวดลายฟองนมบนผิวกาแฟเป็นรูป “กระต่าย” เพื่อให้ตรงกับ logo ของ chanism.com และส่งภาพมาให้เราดู ยอมรับว่าเป็นกระต่ายตัวแรกที่เห็นแล้วรู้สึกอยากกินมากๆ ฮ่าๆๆ :)

ป้ายไวนิลหน้าร้าน

โต๊ะไม้ทูโทน

บรรยากาศในร้าน

แมว..แมว..แมว..แมว..แมว..

หัวใจก่อนที่จะโดนคน - -"

ทำเป็นรูปกระต่ายส่งมาให้เราดู

แอบโฆษณา facebook page ให้เราด้วย :)

สองสามวันก่อนเราปั่นจักรยานแก้เซ็ง แก้อาการไข้ที่มีเค้าว่าจะมาเยือน เราปั่นไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงทางแยกที่เลี้ยวขึ้นน้ำตกพลิ้ว เราก็เหลือบไปเห็นป้ายป้ายหนึ่งที่ตั้งไว้หน้าบ้าน “เชิญชมภาพวาดสีน้ำมัน & สีน้ำ” ยอมรับว่าดีใจมากๆ ครับ เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกของการวางป้ายเชิญชวนไว้หน้าบ้าน แต่เมื่อนานหลายเดือนหลายปีมาแล้ว เราก็เคยเห็นป้ายนี้ แต่ยังไม่ทันได้เข้าชม ก็พบว่ามีคนนำป้ายออกไปแล้ว ก็เลยเข้าใจเอาเองว่าคงไม่ได้อนุญาตให้ชมผลงานกันแล้ว ครั้งนี้ก็เลยหมายมั่นปั้นมือว่ายังไงๆ ก็ต้องเข้าไปชมผลงานให้ได้ (ถึงแม้ว่าจะเอาป้ายออกไปอีกครั้งก็ตาม)

เรากลับมาที่บ้านนี้อีกครั้งในวันรุ่งขึ้น ป้ายยังอยู่ที่เดิม ใจชื้นขึ้นมาอีกนิด มองหาทางเข้าบ้านอยู่พักหนึ่ง มองหาออดกดกริ่งแต่มันไม่มี ตัดสินใจผลักประตูกระจกเข้าไปเล็กน้อย และตะโกนด้วยเสียงดังพอประมาณว่า “มีใครอยู่ไม้ค้าบบบ..”

2-3 วินาทีผ่านไป เราเริ่มสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวทางด้านซ้ายมือ มีเงาคนกำลังเดินออกมาจากห้องกระจก เป็นคุณตาสูงอายุท่านหนึ่งที่เดินออกมาหาเรา

“ผมเห็นป้ายหน้าบ้านน่ะครับ จะขอเข้าไปชมผลงานได้ไม้ครับ ?” คุณตายิ้มตอบและอนุญาตให้เราเข้าไป

คุณตาเดินนำเราเข้าห้องที่เพิ่งจะเดินออกมา ผมมองเข้าไปเห็นผลงานภาพวาดทั้งสีน้ำ สีน้ำมัน บางภาพวาดด้วยทราย วางพิงอิงแอบกันอยู่ประมาณ 20-30 ภาพ มีบางส่วนเท่านั้นที่แขวนติดผนัง และมีงานแกะสลักไม้ที่วางอยู่ด้านข้างห้องอีกพอสมควร คุณตาเดินไปนั่งที่เก้าอี้โยกและจับจ้องไปที่โทรทัศน์ คล้ายกับว่ากำลังดูค้างอยู่ ปล่อยให้เราเดินสำรวจอย่างเป็นกันเอง (ผมรู้สึกเหมือนผมเป็นหลานท่านจริงๆ เพราะบรรยากาศเป็นกันเองมากๆ) เราเดินชมผลงานพร้อมๆ กับชวนคุณตาคุยเป็นระยะๆ ทำให้มีข้อมูลมาเล่าสู่กันฟัง ดังนี้ครับ..

คุณตาท่านนี้ชื่อว่า คุณตาทองอยู่ ปิ่นภิบาล เป็นเจ้าของผลงานทั้งหมด (โอ้ววว) ท่านใช้ลายเซ็นต์ในผลงานว่า “ท. ปิ่นภิบาล” เพิ่งอายุ 87 ปีบริบูรณ์ไปเมื่อ 12 มกราคมที่ผ่านมา แต่ยังดูแข็งแรงเดินเหินคล่องแคล่วอยู่ครับ คุณตามีลูกสาวคนโตชื่อว่า ทิพย์วรรณ ปิ่นภิบาล เป็นนักร้องที่มีชื่อเสียงในรุ่นพ่อ-แม่ของพวกเรา (ลอง search ใน google ดูได้ครับ มีลิงค์ขึ้นมาเพียบเลย) คุณตาเริ่มสนใจงานศิลปะมาตั้งแต่สมัยมัธยม และฝึกหัดตนเองเรื่อยมาจนกระทั่งปลดเกษียณ จึงทำให้มีเวลาทุ่มเทให้กับงานศิลปะมากยิ่งขึ้น

ปัจจุบันคุณตาเป็นที่รู้จักในแวดวงศิลปะเมืองจันท์ พ่อค้าแม่ค้าในจตุจักร (จันทบุรี) ก็รับผลงานของคุณตาไปขายด้วย (คุณตาแอบบ่นว่าพ่อค้าแม่ค้าบวกกำไรมากเกินไป ทำให้งานขายได้ไม่มากอย่างที่คาดไว้ บางงานก็บวกไปหลายเท่าตัว) ที่ผ่านมาคุณตาได้รับเชิญไปร่วมวาดภาพกับศิลปินหลายๆ รุ่น ที่ชุมชนริมน้ำจันทบูร (มีหนังสือตีพิมพ์ออกมาด้วย)

บางครั้งก็กลายเป็นที่ปรึกษาจำเป็นสำหรับนักศึกษาศิลปะที่ทำงานไม่ผ่าน ต้องมาขอความช่วยเหลือจากคุณตา บางครั้งก็มีผู้มาติดต่อขอหยิบยืมภาพวาดไปขายนำรายได้หลังหักค่าใช้จ่ายเข้าสมทบทุนในหน่วยงานด้านศิลปะ

คุณตาเล่าให้ฟังว่า ครั้งหนึ่งเคยนำภาพเขียนไปขายในงานพืชสวนที่จัดที่สถานีวิจัยพืชสวนพลิ้ว ปรากฏว่าก็ได้รับความนิยมจากคนมาเที่ยวงาน ซื้อภาพกลับไปบ้านกันหลายราย

เป็นอย่างไรกันบ้างครับ คุณตาทองอยู่ ทำให้เรารู้สึกอะไรบ้าง ? ท่านได้แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนแล้วว่า งานประจำไม่สามารถบั่นทอนและทำลายความตั้งใจที่มีต่องานที่รักได้เลย ท่านได้แสดงให้เห็นแล้วว่าเรามีเวลาให้กับงานที่เรารักเสมอ ท่านได้แสดงให้เห็นแล้วว่าอายุไม่ใช่ข้ออ้างสำหรับทุกสิ่ง ท่านได้แสดงให้เห็นแล้วว่าการอดทนรอเวลาที่เหมาะสมจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับทุกฝ่าย

ผมไม่รู้ว่าถึงตอนนี้แล้ว ยังมีอะไรที่คุณตาอยากจะทำแต่ยังไม่ได้ทำบ้าง เพราะดูเหมือนท่านจะได้ทำมันทั้งหมดแล้ว แต่ที่แน่ๆ เวลาที่ท่านเล่าให้เราฟังถึงเทคนิคใหม่ๆ ในงานศิลปะ เทคนิคที่ท่านกำลังศึกษาหรือเพิ่งเริ่มลงมือ ผมเห็นแววตาคนหนุ่มอยู่ในตาของท่าน แววตาที่ดูมุ่งมั่นไม่ยอมแพ้ แววตาที่บางครั้งก็ทำให้เรารู้สึก..อิจฉา :)

ปล. คุณตากระซิบบอกเราว่าอีกไม่นานนี้ ผลงานส่วนหนึ่งของคุณตาและเพื่อนๆ ศิลปินจะนำไปจัดแสดงที่โรบินสันจันทบุรีด้วยครับ แต่ยังไม่ทราบกำหนดที่แน่นอนว่าคือเมื่อไร ต้องติดตามกันต่อไปครับ :)

ป้ายหน้าบ้านที่แม้ไม่โดดเด่นนัก แต่ก็ดึงดูดเราอย่างจัง

ผลงานที่วางพิงรวมกันอยู่ เห็นแล้วเสียดายมากๆ

คุณตาทองอยู่ ปิ่นภิบาล

แผนที่ (บ้านอยู่ตรงตำแหน่งที่เป็นลูกศร)

ดูแผนที่ขนาดใหญ่ขึ้น

วันก่อนไปทำงานแถวสี่แยกเนินสูง อ.ท่าใหม่ จ.จันทบุรี ขากลับก็เลยแวะหาข้อมูลมาลงในเว็บไซต์ chanism.com ของเราซะหน่อย แล้วก็ไปเจอเป้าหมายเป็นร้านเครื่องดื่มที่ชื่อว่า “Coffee Way” ตัวร้านมีพื้นที่กว้างขวางพอประมาณ มีที่ให้ลูกค้านั่งเยอะแยะทีเดียว คือ โซนนอกห้องกระจก โซนหน้า counter และโซนนั่งกับพื้นที่จัดแยกไว้อีกห้องหนึ่งอย่างเป็นสัดส่วน

เราไปถึงก็มืดค่ำแล้ว ก็เลยเก็บภาพบรรยากาศช่วงกลางคืนมาให้ดูกันครับ แสงสว่างไสวสวยงามทีเดียว ที่ตั้งของร้านก็คือ อยู่ติดถนนสุขุมวิท ตรง u-turn ที่สองจากสี่แยกเนินสูง ในทิศทางที่ไปจ.ระยองครับ (อยู่ตรง u-turn พอดิบพอดี) หน้าร้านมีต้นไม้ใหญ่อยู่ 1 ต้น และทำที่สำหรับจอดรถถัดลงมาจากไหล่ทาง ให้ลูกค้าจอดรถได้ง่ายๆ ข้างถนนครับ

ในร้านนอกจากเครื่องดื่มแล้วก็ยังมีขนมและเบเกอรี่ไว้บริการลูกค้าด้วย พี่เจ้าของร้านบอกเราว่าร้านนี้เคยออกรายการแจ๋ว ในช่วงตะลอนชิม ทางไทยทีวีสีช่อง 3 ด้วยครับ เพราะมีเมนูเด็ดเป็น “กาแฟสดเนื้อสำรอง” ใครสนใจอยากลองชิมก็เข้าไปที่ร้านได้เลยครับ ร้านนี้เปิดบริการทุกวัน เวลา 07.00 – 20.00 น. โดยประมาณ

ทางขึ้นด้านหนัาร้าน

ถ้ามองจากฝั่งถนน ก็จะเห็นป้ายเต็มๆ แบบนี้

โซนกินลมชมวิวด้านหน้าร้าน

บรรยากาศในร้านบริเวณเคาน์เตอร์

ที่นั่งของลูกค้าด้านในร้าน

ที่นั่งของลูกค้าอีกห้องหนึ่ง (เราไปเจอเด็กตาขวางเข้าโดยบังเอิญ)

โซนนั่งพื้น (เด็กตาขวางยังตามเรามา)

แผนที่ (ร้านอยู่ตรงตำแหน่งที่เป็นลูกศร)

ดูแผนที่ขนาดใหญ่ขึ้น

นานมาแล้ว..ผมเคยไปบ่นๆ เวิ่นเว้อไว้ใน status ของ facebook ว่า “อยากได้ที่ที่สามารถนั่งทำงานได้นานๆ โดยไม่ต้องเกรงใจ หรือกลัวว่าจะโดนไล่ อยากได้แอร์เย็นๆ และที่สำคัญ ขออินเทอร์เน็ตด้วย ในจันทบุรีจะมีสถานที่แบบนี้ให้พวกเราไหม ?” เวลาผ่านมาร่วมปี จนแทบจะลืมความต้องการนี้ของตัวเองไปแล้ว (เพราะเริ่มทำใจยอมรับสภาพ) แล้วจู่ๆ เมื่อวันก่อน ขณะที่กำลังคิดอะไรเพลินๆ หลอดไฟแบบขั้วเกลียว สีขาวนวล ขนาด 100 วัตต์ ก็ค่อยๆ ผุดโผล่แทรกตัวขึ้นมาผ่านหนังหัวส่วนบนสุด ก่อนที่จะหลุดลอยออกมาและส่องแสงสว่างเรืองรอง “ปิ๊ง” อยู่ๆ ผมก็คิดออก ว่าผมจะไปหาสถานที่แบบนี้ได้ที่ไหน

เคยเขียนบทความเกี่ยวกับสัญญาณ Free Wi-Fi ของ TOT ให้อ่านกัน ครั้งนั้นเราไปทดสอบสัญญาณให้บริเวณป้ายสวนสาธารณะสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ซึ่งได้สัญญาณแรงมากๆ มันก็เลยเป็นข้อมูลให้เราได้เอาไปคิดต่อว่า แล้วสถานที่อย่างที่เราต้องการแถวละแวกนั้นมีอะไรบ้าง จะไปนั่งทำงานในสวนสาธารณะก็คงไม่เหมาะ ถ้าฝนตกขึ้นมาหละยุ่งเลย จะไปขอนั่งอยู่ในร้านค้าก็คงไม่ใช่ แต่ถ้าเป็น “หอสมุดแห่งชาติรัชมังคลาภิเษกจันทบุรี” หละก็ ใช่เลย..นี่หละคำตอบของเรา

เมื่อวานนี้ก็เลยไปทดสอบอีกครั้ง และแล้ว..ฝันก็เป็นจริงครับ เราสามารถนั่งตากแอร์ในบรรยากาศที่สงบเงียบ ไม่มีใครมารบกวน ถ้าตาดีหน่อยก็จะพบปลั๊กสำหรับใช้เสียบ adaptor ของ notebook และยังอยู่ในระยะที่ยังรับสัญญาณ Wi-Fi ของ TOT ได้อีกด้วย แม้ว่าจะลดเหลือแค่ 2 ขีดก็ตาม แต่ก็เพียงพอกับการใช้งานทั่วไป และถ้าจู่ๆ เกิดปวดห้องน้ำขึ้นมาก็เดินเข้าไปปลดทุกข์ได้ง่ายๆ เลย เพราะที่นี่มีห้องน้ำไว้บริการฟรีๆ ถ้าคอแห้งก็มีน้ำเปล่าให้ดื่มอีกตะหาก โว้..อะไรจะพร้อมและเหมาะเจาะขนาดนั้น

a

ที่หอสมุดฯ นี้ เหมาะกับการหอบงานมาทำแบบที่ไม่ได้มีสัมภาระอะไรมากมายนัก โดยส่วนตัวผมคิดว่าเหมาะกับคนทำงาน freelance ที่ต้องการสมาธิ และยังไม่มีห้องทำงานส่วนตัว (อย่างผม) เอามากๆ เพราะบางครั้งการเอางานไปทำที่บ้านก็ไม่ใช่ทางเลือกที่ดีนัก (จะมาเล่าและลงรายละเอียดเรื่องอาชีพ freelance ในจันทบุรีให้ฟังในโอกาสต่อไปนะ) เวลานี้..ที่นี่ก็เลยกลายเป็นสถานที่ทำงานนอกบ้านลำดับที่ 1 ของผมไปแล้ว

ระหว่างที่นั่งอยู่ในหอสมุดฯ ความคิดก็ยังทำงานต่อเนื่อง มันน่าจะดีนะ ถ้าเราแอดหอสมุดฯ หรือห้องสมุด เข้าไปในลิสท์ของสถานที่พักผ่อนหย่อนใจ เพราะมันทำหน้าที่นั้นได้จริงๆ นอกจากตำราเรียนแล้ว ที่นี่ก็ยังมีพวกหนังสือนอกเวลา นิยาย นิตยสาร ให้อ่านเยอะแยะมากมาย ก่อนหน้านี้ผมเคยมาใช้บริการในลักษณะของนักเรียนที่ต้องทำรายงานส่งอาจารย์ ทำงานเสร็จแล้วก็จบกันไป แต่พอมาวันนี้แล้ว เกิดความรู้สึกว่า อยากจะมีบ้านอยู่แถวๆ หอสมุดฯ จังเลย ได้ทั้งอ่านหนังสือ ได้ทั้งที่ทำงาน ชอบจังครับกับบรรยากาศที่เราโดนห้อมล้อมด้วยความรู้สารพัดสารพันแบบนี้ อยากตะโกนขอบคุณจันทบุรีดังๆ ที่มีสถานที่เจ๋งๆ แบบนี้ให้พวกเราคนจันท์ :)

“จันทบุรีครับ ผม ♥ คุณ”

รับปากไว้นานมากแล้ว ว่าจะไปหาข้อมูลร้านเครื่องดื่ม ร้านกาแฟมาลงในเว็บไซต์ วันนี้ได้โอกาสเหมาะ ก็เลยได้ทำสักทีครับ ร้านแรกที่จะมาประเดิมเนื้อหาใน category นี้ของเราก็คือ “หอมจันท์” เป็นร้านกาแฟที่ตั้งอยู่ภายในปั๊มแก๊ส ก่อนถึงทางเลี้ยวซ้ายขึ้นน้ำตกพลิ้วครับ เมื่อมาถึงจะเห็นป้ายร้านตระหง่านชัดเจน สภาพร้านเป็นร้านกาแฟชั้นเดียว แบ่งส่วนของเคาน์เตอร์ที่ชงกาแฟกับที่นั่งของลูกค้าอย่างชัดเจน ล้อมรอบด้วยต้นไม้ใหญ่น้อยหลากชนิด

ร้านนี้เป็นร้านกาแฟที่เน้นชงขายเฉพาะกาแฟเท่านั้นครับ แต่ก็ยังมีเครื่องดื่มบรรจุขวดอื่นๆ ไว้บริการเช่นกันสำหรับใครที่อยากจะเปลี่ยนรสชาติ เป็นร้านที่ผมมักจะแวะไปนั่งบ่อยๆ เพราะนอกจากบรรยากาศจะดี โปร่ง โล่งสบายแล้ว รสกาแฟก็ยังถูกปากอีกด้วย อย่างที่เราทราบๆ กัน ร้านกาแฟแต่ละร้านรสชาติต่างกัน แม้ว่าเราจะสั่งเมนูเดียวกันก็ตาม

หอมจันท์เปิดตัวมาได้ราวปีเศษแล้วครับ ได้รับความนิยมจากนักท่องเที่ยวที่มาเที่ยวจันทบุรีและคนในพื้นที่มากพอควร หลายคนมาสั่งกาแฟในฐานะของลูกค้าขาประจำ ในขณะที่อีกหลายคนมาในฐานะของลูกค้าขาจรในเที่ยวไป และมาในฐานะของลูกค้าขาติดใจในเที่ยวกลับ

ทางด้านเจ้าของร้านก็อัธยาศัยดีเป็นกันเอง จะมีบุคลิกของคนทำงานศิลปะให้เห็นบ่อยๆ การออกแบบและตกแต่งภายในภายนอกก็ทำเองกับมือล้วนๆ เอาเป็นว่าถ้ามาเที่ยวน้ำตกพลิ้วหรือผ่านมาเส้นทางนี้ก็อย่าลืมแวะมาชิมนะครับ รับรองว่าไม่ผิดหวังแน่นอน ส่วนผมขอตัวไปจัดการกับมอคค่าในแก้วของตัวเองก่อนที่มันจะจืดและเสียรสไปซะก่อน :)

ป้ายร้านที่ตั้งอยู่ติดถนน

บรรยากาศหน้าร้าน

บรรยากาศที่นั่งใต้ชายคาร้าน

มอคค่าของผมกับที่นั่งประจำ

ขอ close up นิดนึง

สีของมอคค่าแท้ๆ

แผนที่ (ร้านอยู่ตรงตำแหน่งที่เป็นลูกศร)

ดูแผนที่ขนาดใหญ่ขึ้น

เมื่อคืนผมไปนอนที่โรงพยาบาลพระปกเกล้าจันทบุรีมา 1 คืน เปล่าครับ..ไม่ได้ป่วยไข้บาดเจ็บต้องรักษาตัวอะไร เพียงแค่ไปเฝ้า “ก๋ง” ก๋งเข้ารับการผ่าตัดกระเพาะปัสสาวะและเข้าพักรักษาตัวต่อที่ตึกศัลยกรรม อาคารนี้เป็นอาคารพักฟื้นที่คนไข้ต้องอยู่รวมกันราว 12 เตียง/ห้อง ใน 1 ชั้นจะมีห้องพักของคนไข้ 2 ห้อง คั่นกลางด้วยห้องทำงานของพยาบาล ด้านริมอีกด้านหนึ่งเป็นห้องน้ำสำหรับให้คนไข้และญาติๆ ได้ใช้ชำระล้างร่างกาย ขับถ่ายของเสีย ล้างทำความสะอาดข้าวของถ้วยชามต่างๆ และเป็นที่เก็บเสื้อผ้าของคนไข้ที่ใช้งานแล้ว รอเจ้าหน้าที่นำไปซักทำความสะอาดอีกครั้ง

เมื่อฟ้าเริ่มมืด สัญญาณของการหลับตาพักผ่อนมาถึง ญาติๆ ที่มานอนเฝ้าคนไข้ ก็เตรียมที่นอนของตน บ้างก็ปูเสื่อนอนใต้เตียงคนไข้ บ้างก็หาเตียงพับมากางนอนตรงช่องว่างระหว่างเตียงคนไข้ ไฟบนเพดานเริ่มปิดลง เหลือไว้แค่ไฟตรงทางเดินด้านนอก และไฟในห้องทำงานของพยาบาล ที่พอจะส่องลอดเข้ามาที่เตียงคนไข้ให้ได้พอมองเห็นว่าอะไรเป็นอะไรแม้จะไม่ชัดเจนนัก ทุกอย่างดูคล้ายจะเดินไปตามลำดับ ทว่า..

เตียงแรกฝั่งประตูทางเข้าห้อง..
“หมอออ..” ลุงคนไข้ร้องเรียกออกมาเสียงค่อนข้างดังอยู่หลายครั้ง สักพักญาติที่ไปนอนเฝ้าอยู่ด้านนอกจึงเดินเข้ามาดู
“น้ำาา..” อ้อ แกคงหิวน้ำ ผมคิดในใจ

เตียงที่สองฝั่งประตูทางเข้าห้อง..
“ร้อยบาท” “หนึ่งร้อยบาท” “เอาไม่เอา” อาแปะที่มีท่ออ๊อกซิเจนเสียบคาทั้ง 2 รูจมูกตะโกนออกมาด้วยสำเนียงจีน ผมเข้าใจว่าแกนอนละเมอ พอจะเดาได้ว่าสมัยหนุ่มๆ แกประกอบอาชีพอะไร และดูเหมือนคืนนี้แกจะฝันเรื่องนี้จบไปหลายรอบ เพราะแกตะโกนขายของราคา 100 บาททั้งคืนเลย มือทั้งสองข้างของอาแปะถูกมัดไว้หลวมๆ กับขอบเตียงทั้งสองข้าง เพราะแกชอบเอามือไปดึงสายอ๊อกซิเจนออกนั่นเอง

เตียงที่สามฝั่งประตูทางเข้าห้อง..
“พ่อ เอาขาลง” “พ่อ อย่าเอามือไปหนุนหัว” เสียงลูกสาวที่อายุราว 50 กว่าๆ ร้องเตือนพ่อที่เวลานี้เป็นคนไข้ เพราะหมอสั่งไว้ว่าให้นอนราบ แต่ลุงแกชอบนอนชันเข่า และห่วงว่าจะเอามือที่มีสายน้ำเกลือไปหนุนหัว ทำให้น้ำเกลือไม่เดิน และยิ่งกว่านั้น ปลายเข็มน้ำเกลืออาจทำให้เกิดอันตรายได้ บางครั้งแกก็ดึงอ๊อกซิเจนที่ครอบปากและจมูกออกมาชูไปมา เดือดร้อนพยาบาลต้องรีบมาสวมให้เหมือนเดิม

เตียงแรกฝั่งตรงกันข้าม..
“โอยยย” “โอยยย” “โอ๊ยยย” ใช่ครับ..ลุงแกร้องแบบนี้สลับกับการด่าคำหยาบคายเบาๆ กับตัวเองทั้งคืนเลย เพราะอาการปวดท้องที่เวลานี้มีสายยางเสียบเข้าไปในช่องท้อง และมีรอยเย็บจากการผ่าตัด แต่น่าแปลกที่ช่วงกลางวันแกไม่ยักร้อง

เตียงที่สองฝั่งตรงกันข้าม..
“เฮ่อออ” ลุงแกมักจะถอนหายใจเบาๆ ซึ่งผมดูออกว่าเป็นอาการ “เซ็ง” ที่มีเสียงดังรบกวนอยู่ข้างๆ แต่ขณะเดียวกัน ลุงก็มีป้าน่ารักๆ คนหนึ่งที่เฝ้าดูแลอยู่ไม่ห่าง ป้าแกน่ารักจริงๆ ครับ

เตียงที่สามฝั่งตรงกันข้าม (เตียงก๋ง)..
“นอนไม่หลับ” ก๋งพูดออกมาพร้อมกับอาการหน้านิ่วคิ้วขมวด หลังจากเลื่อนผ้าขนหนูที่ใช้ปิดตาเพื่อบังแสงนีออนออกไปแล้ว คืนที่ผ่านมาก๋งหลับๆ ตื่นๆ อยู่ประมาณ 4-5 รอบ เพราะไม่คุ้นเคยกับการนอนพักในห้องรวมที่มีทั้งเสียงและแสงมารบกวน

เตียงที่สี่ฝั่งตรงกันข้าม..
เป็นเตียงของป้าใจดีคนหนึ่ง แกมักจะลุกขึ้นมานั่งบนเตียงแบบเงียบๆ ท่ามกลางแสงสลัว พร้อมกับพูดว่า “เมื่อย” สั้นๆ ง่ายๆ นั่นคือคำอธิบายทั้งหมดที่แกมีให้ผมครับ

เตียงที่ห้าฝั่งตรงกันข้าม..
(เสียงโทรศัพท์) “ฮัลโหล อยู่ตรงตึกศัลฯ ชั้น 2 นี่ไง เดินขึ้นบันไดมาก็เจอเลย” เจ๊คนไข้รับโทรศัพท์เสียงค่อยดูเกรงใจเตียงอื่นๆ คล้ายแกจะมีญาติมาเยี่ยมกลางดึก
(เสียงโทรศัพท์) “ฮัลโหล เดินเข้ามาเลย” ญาติของแกดูเหมือนจะหลงทาง

แต่ละเตียงล้วนมีคาแร็คเตอร์เป็นของตัวเองครับ เอาหละ..ทีนี้เรามาจำลองสถานการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนในหัวของเราดูนะครับ หลับตาลงช้าๆ นึกภาพห้องพักคนไข้ขนาด 12 เตียง ฝั่งละ 6 เตียง จัดแจงเอานักแสดงทุกคนเข้าประจำที่เตียงของตัวเอง เมื่อผมสั่ง action !! ให้นักแสดงทุกคนเล่นบทของตัวเองโดยไม่ต้องสนใจใครคนอื่นนะครับ เอานะ 5..4..3..2 action !!

“หมอออ” “ร้อยบาท” “หมอออ” “พ่อ อย่าเอามือไปหนุน” “เอาไม่เอา” “โอยยย” “เฮ่อออ” “นอนไม่หลับ” (ลุกขึ้นนั่งเงียบๆ) “หนึ่งร้อยบาท” “น้ำาา” “ฮัลโหล” “เมื่อย” “พ่อ เอาขาลง” “โอยยย” “พ่อออ” “ฮัลโหล”

ใช่ครับ..นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ ผมจะดูเลวไหมถ้าผมบอกว่าผม “ขำ” กับบรรยากาศแบบนี้ มันดูชุลมุนวุ่นวาย และคงไม่มีความสุขนักถ้าผมเป็นคนไข้เหล่านั้น แต่ถ้ามองภาพรวมทั้งห้อง ผมว่ามันก็มีความน่ารักอยู่ในทีนะ ล่าสุดขณะที่ผมกำลังพิมพ์อยู่นี้ แม่โทรมาบอกว่า “ก๋ง” จะได้ออกจากโรงพยาบาลวันพรุ่งนี้แล้ว เพราะเช้านี้แกแข็งแรงขึ้นมาก สามารถเดินเข้าห้องน้ำเองได้ด้วย คืนพรุ่งนี้ก๋งคงนอนหลับแบบเต็มตาสักที แกคงเข็ดกับห้องรวมไปอีกนาน ห้องรวมที่ไม่มีใครอยากนอน เพราะขาดความเป็นส่วนตัวอย่างแรง แต่ก็แลกกับการได้อยู่ใกล้ชิดในสายหูสายตาของพยาบาล ขณะเดียวกันคงทำให้ก๋งได้ผ่อนคลาย เมื่อรู้ว่าการเจ็บป่วยเป็นเรื่องธรรมดา เราไม่ได้เป็นอยู่คนเดียว คนอื่นๆ ร่วมโลกเดียวกันกับเราก็เป็นเช่นกัน ที่สำคัญงานนี้ก๋งได้เพื่อนร่วมอุดมการณ์เจ๋งๆ อีกเพียบ !!

หมายเหตุ..บทความนี้เขียนขึ้นมาภายใต้ความเคารพและให้เกียรติคนไข้ท่านอื่นๆ มีจุดประสงค์เพียงแค่ต้องการนำเสนอเสน่ห์ของห้องพักรวมเท่านั้นครับ :)

บรรยากาศห้องพักในคืนเกิดเหตุ

จบลงไปอย่างชื่นมื่นแล้วนะครับ สำหรับงานประจำปี “ลานศิลป์ จันทบูร” ซึ่งครั้งนี้เป็นครั้งที่ 9 (มั้ง) แล้ว ก็แสดงว่าเป็นงานที่จัดมาได้ประมาณ 10 ปีแล้วนะ ปีนี้จัดกันที่ลานอเนกประสงค์ตรงข้ามกับธนาคารกรุงเทพ สาขาท่าแฉลบ ผมเองมีโอกาสได้มาร่วมงานครั้งนี้เป็นครั้งที่ 2 นึกภาพไม่ออกเหมือนกันว่า 7 ครั้งแรกๆ หน้าตาของงานจะออกมาในรูปแบบไหน เพราะมีการปรับปรุงพัฒนารูปแบบและสถานที่ที่ใช้จัดงานกันอย่างต่อเนื่อง ทีมงานก็สับเปลี่ยนหมุนเวียนช่วยเหลือกันทำ ใครที่ไม่ได้ติดภาระกิจอะไรก็มาร่วมแรงร่วมใจกัน เป็นบรรยากาศการทำงานที่ดีมากๆ เลยครับ

งานปีนี้ก็มีการแบ่งโซนให้ได้เห็นจากป้ายอย่างชัดเจน ว่ามีทั้งส่วนของกิจกรรมบน/หน้าเวที มีศิลปะบนพื้นถนน มีประติมากรรมน้ำแข็ง มีเอ็มวี/หนังสั้น/อะนิเมชั่น มีตลาดนัดศิลปะ มีซุ้มระบายสีปูนปลาสเตอร์ มีโซนพับกระดาษหรือโอริงามิ ฯลฯ เรียกได้ว่าใช้สอยพื้นที่ของลานอเนกประสงค์ได้หมดทุกตารางเมตรเลยทีเดียว

สำหรับ chanism.com ปีนี้เราเสนอตัวไปช่วยดูแลโซนพับกระดาษหรือโอริงามิ ก็มีน้องๆ หนูๆ ให้ความสนใจกันพอสมควร หลายคนภูมิอกภูมิใจเอากลับไปอวดคนที่บ้าน แต่หลายคนก็ท้อแท้หมดแรงไปก่อนที่จะพับเสร็จ เพราะไปเลือกพับแบบที่พับยากๆ เหอะๆๆ – -”

คืนแรก (3 ก.พ. 55) ในขณะที่ลำดับงานกำลังไหลลื่น ผู้คนกำลังสนุกสนานกับกิจกรรมต่างๆ ฝนฟ้ากลับโปรยปรายลงมา ต่างคนต่างวิ่งหาที่หลบฝน พ่อค้าแม่ค้าที่สินค้า ” ไม่ ” กันน้ำ ใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม กลัวงาน handmade ที่อุตส่าห์หลังขดหลังแข็งประดิษฐ์ประดอยมาจะเสียหาย งานวันแรกจึงจบลงด้วยเสียงถอนหายใจจากทุกๆ ฝ่าย ทั้งทีมงาน พ่อค้าแม่ค้า และคนมาเที่ยวงาน

วันที่สอง (4 ก.พ. 55) งานเริ่มด้วยการบรรเลงดนตรีไทยจากมหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี ราว 16.30 น. ต่อด้วยเพลงบรรเลงจาก 2 นักดนตรี พอแดดเริ่มอ่อนแรง พี่ๆ น้องๆ ก็เริ่มทยอยก้าวเท้าเข้างาน งานวันที่สองเดินเครื่องเต็มตัวที่เวลาประมาณ 17.30 น. ทีแรกเราคาดการณ์เอาเองว่าวันนี้คนที่มาเที่ยวงานน่าจะน้อยกว่าเมื่อวาน แต่พอถึงเวลาจริงก็แทบไม่แตกต่างกันเลย คนจันท์ให้ความสนใจกับงานนี้ดีในระดับหนึ่งเลยทีเดียว มีทั้งวัยผู้ใหญ่ วัยรุ่น วัยเด็ก ทุกคนดูกลมกลืนกัน ทุกคนดูพูดภาษาเดียวกัน คืนที่สองนี้อาจเพราะน้องฝนไม่มาทำร้ายเราซ้ำเติม อาจเพราะทุกคนเตรียมตัวเตรียมใจมาร่วมสนุกกัน อาจเพราะศิลปินและทีมงานรับผิดชอบหน้าที่ของตนเองได้เป็นอย่างดี ถ้าผมไม่เข้าใจผิดไปฝ่ายเดียว ผมว่างานออกมาสนุกทีเดียว นับเป็นการปิดงานที่มาพร้อมความโล่งใจของทีมงาน และความอิ่มเอมของพวกเราโดยแท้

งานนี้ผมได้ข้อสังเกตมาอย่างหนึ่ง..
กิจกรรมที่คนมาเที่ยวงานมีส่วนร่วมและได้รับความนิยมมากที่สุดก็คือ ” ศิลปะบนพื้นถนน ” ไม่ว่าจะมองไปที่โซนนี้เมื่อไร ก็จะเห็นมีน้องๆ หลายคนตั้งหน้าตั้งตาเขียนพื้นกันอยู่ ถ้าได้ลองเดินเข้าไปดูใกล้ๆ ก็จะแอบตกใจหน่อยๆ เพราะน้องๆ วาดกันสวยมากๆ เลย ผมก็เพิ่งสังเกตว่าเด็กๆ ของเราชอบและมีทักษะในการขีดเขียนมากขนาดนี้ ก็เลยเกิดคำถามในหัวว่า เพราะเมืองจันท์เราไม่มีพื้นที่ให้พวกเขาทำอะไรแบบนี้หรือเปล่า ? พอได้โอกาสก็เลยจัดเต็มกันทุกคน น่าจะดีถ้าเราส่งเสริมเด็กๆ พวกนี้ ไม่ต้องอะไรมากหรอกครับ แค่มีพื้นที่ แค่ให้โอกาสพวกเขา ” ละเลง ” เรามีสวนสาธารณะใหญ่ๆ โตๆ กันไปแล้วหลายที่ เราน่าจะมีสวนศิลปะให้คนจันท์กันบ้างเนอะ ชาว graffiti เราก็มี หากำแพงให้พวกเขาบ้างดีไหมครับ ? เราจะรู้ความคิดของเขาได้อย่างไรถ้าเราไม่เปิดโอกาสให้เขาได้แสดงออก ถ้าโชคดีได้ไปเห็นงานของพวกเขา งานอะไรก็แล้วแต่ ลองมองแล้วคิดให้ลึกครับๆ บางทีพวกเขาอาจจะพยายามบอกอะไรพวกเราเป็นนัยๆ อยู่ก็ได้นะ :)

ปล.ถ้าผู้ใหญ่ท่านไหนมาเห็นบทความนี้แล้วสนใจต้องการจะหาสถานที่สำหรับทำสวนศิลปะ ผมมีเสนอให้ 1 ที่ คือข้างๆ กับลานอเนกประสงค์เลยครับ ระหว่างงานลานศิลป์ฯ เห็นติดป้ายประกาศขายโครงสร้างอาคาร พื้นที่กว้างขวางโล่งโจ้งทีเดียว มีกำแพงให้ชาวกราฟทั้งสองแนวเลยด้วย ที่สำคัญกันลม กันแดด กันฝน ได้ด้วยนะ (ผมไม่ได้ค่านายหน้าจากการแนะนำนะครับ ฮ่าๆๆ :)

แม่ค้ารุ่นเยาว์กำลังขายงาน handmade

งานไอเดียเก๋ๆ

โซนโอริงามิของเรา

พี่อิฐ, พี่โชค, พี่เหน่ง, พี่มด, พี่เจี๊ยบ ตามลำดับ..ผู้หลักผู้ใหญ่ของงาน

สวยไม้ๆ ?

อวดผลงานพับกระดาษกันหน่อย :)

บรรยากาศด้านบนเวที

น้องตฤณก็มา

บรรยากาศด้านล่างเวที

โซนตลาดนัดศิลปะ

แม่ค้าเริ่มเหนื่อย

ชมภาพบรรยากาศงานลานศิลป์จันทบูร ครั้งที่ 9 (มั้ง) แบบเต็มๆ ได้ที่นี่เลยครับ..
www.facebook.com/chanismdotcom

เมื่อวันที่ 27-29 มกราคม ที่ผ่านมานี้ ถ้าใครเดินผ่านไปบริเวณด้านหน้าของ B2S โรบินสันจันทบุรี คงจะได้เห็นนิทรรศการแสดงผลงานของน้องๆ นักศึกษา คณะอัญมณีศาสตร์และประยุกต์ศิลป์ มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี จำกันได้ไหม..เมื่อปีที่แล้ว chanism.com เราก็ไปถ่ายภาพและเอาเรื่องราวมาลงในเว็บไซต์เช่นกัน (สำหรับคนที่จำไม่ได้ก็กดลิงค์นี้เลยครับ) ปีนี้น้องๆ เค้ามากันใน theme “ลอยคอ” ตกแต่งสถานที่ด้วยบ้านที่โผล่มาแค่ครึ่งบน หมูครึ่งตัว ฯลฯ ด้วยเหตุผลที่ว่าส่วนที่เหลือ “จมน้ำ”

งานนี้ก็ยังเห็นน้องๆ มายืนเฝ้า และให้ข้อมูลกับบุคคลทั่วไปเช่นเคย สารภาพจากใจจริงว่าชอบมากๆ ครับ ชอบวิสัยทัศน์ของทางคณะ (ให้เครดิตทั้งคณะไปเลย) ที่ชอบก็เพราะว่า กิจกรรมนี้ฝึกทักษะให้น้องๆ present ผลงานกับบุคคลภายนอกจริงๆ คนเราแม้จะเก่งขั้นเทพขนาดไหนก็ตาม ถ้ารู้อยู่แค่คนเดียว คนอื่นไม่ได้มารับรู้ด้วยก็จบครับ ทำมาหากินอะไรไม่ได้หรอก มันต้องประชาสัมพันธ์ตัวเองแบบนี้แหละ

ถ้ามองแบบการตลาดหน่อยๆ งานนี้นอกจากน้องๆ ที่ได้ประโยชน์แล้ว ทางคณะ ทางมหาวิทยาลัยก็รับกันไปเต็มๆ เช่นกัน ผมคาด (เดาเอาเอง) ว่า จากการจัดนิทรรศการภายนอกรั้วมหาวิทยาลัย และในเขตชุมชนอย่างต่อเนื่องแบบนี้ จะทำให้มีผู้สนใจสมัครเข้าเรียนในคณะและในมหาวิทยาลัยนี้เพิ่มขึ้นอีกมากทีเดียว ลองคิดต่อนะครับ..เมื่อมีคนสมัครเข้ามามากๆ การแข่งขันสูงขึ้น ผู้สมัครมีความตั้งใจ มุมานะและเตรียมตัวสอบดีขึ้น คณะสามารถเลือกรับผู้สมัครในระดับหัวกะทิลำดับแรกๆ ได้ เมื่อรับคนเก่งๆ เข้าไปมากขึ้น (ไม่ได้หมายความว่าทุกวันนี้ไม่เก่งน้าาา) ผลงานที่ออกมาสู่โลกภายนอกก็พัฒนาขึ้นเรื่อยๆ ทางคณะสามารถของบประมาณมาใช้พัฒนาการเรียนการสอนได้อย่างต่อเนื่อง คือ สรุปว่า..มีแต่ดีกับดีครับ

งานปีนี้ผ่านพ้นไปแล้ว..จะรอดูผลงานของน้องๆ รุ่นต่อไปในปีหน้านะครับ :)

น้องๆ กับผู้ชมงาน

ช่วงนี้กลับมารับตำแหน่งชาวสวนอีกครั้งแบบมึนๆ กลายเป็นคนจันท์แบบเต็มขั้นเต็มสตรีม ก็เลยจำเป็นต้องมีอุปกรณ์ประจำกายเวลาเดินเข้าสวน เพราะสวนก็คือป่าขนาดย่อมๆ นี่เอง มีงูเงี้ยวเขี้ยวขอ รวมถึงแมลงสัตว์กัดต่อยต่างๆ ให้เห็นเป็นประจำ ด้วยนิสัยที่ไม่ชอบพกเย็นเตร็กติดตัวอย่างเรา (ไฟไหม้ น้ำร้อนลวก แมลงสัตว์กัดต่อย ผิวหนังอักเสบ เป็นหนอง ใช้..เย็นเตร็ก เย็นเตร็กเจ้าของเดียวกับ..โทนาฟฟฟ) จึงจำเป็นจะต้องหาอุปกรณ์นี้มาใช้งาน อุปกรณ์ที่ว่าก็คือ “รองเท้าบู๊ท” นั่นเองครับ เด็กไอทีก่อนจะเริ่มทำงานก็ต้อง boot เครื่องคอมพิวเตอร์เสียก่อน ส่วนเราเด็กชาวสวนก่อนเริ่มทำงานก็ต้องใส่รองเท้าบู๊ทเป็นอันดับแรกเหมือนกัน คล้ายๆ กันเลยว่าไม้ :)

ผมมีโอกาสใส่รองเท้าบู๊ทมาตั้งแต่เด็กจนโตแม้จะได้ใส่แค่ช่วงเวลาสั้นๆ ก็ตาม แต่ผมก็คุ้นเคยกับเจ้าร้องเท้าประเภทนี้เป็นอย่างดี เกษตรกรที่ผิวเท้าแข็งแรงพอตัว สามารถใส่รองเท้าบู๊ทด้วย “เท้าเปล่า” ได้เลย แต่กับคนที่สุขภาพผิวเท้าธรรมดาไปจนถึงบอบบาง ควรใส่ “ถุงเท้า” ก่อนนะค้าบ ไม่งั้นมีหวังได้เป็นแผลพุพอง ที่เรียกกันทั่วไปว่า “ร้องเท้ากัด” แน่นอนคอนเฟิร์ม

กลับมาที่เรื่องการซื้อรองเท้าบู๊ทครั้งนี้กันก่อนนะ ครั้งนี้ผมไปช๊อปปิ้งรองเท้าที่ตลาดมะขาม (อ.มะขาม จ.จันทบุรี) เป็นร้านขายของชำที่ดูออกว่าเน้นด้านการเกษตรโดยเฉพาะ เพราะมีตั้งแต่รองเท้าไล่ไปจนถึงหมวก เครื่องมือในการทำงานสวนต่างๆ ก็มากเอาการ แต่เรายังไม่สนใจ เราโฟกัสไปที่รองเท้าเพียงอย่างเดียว ผมยืนเลือกอยู่ครู่หนึ่ง เจ้าของร้านก็ออกมา present รองเท้าตัวใหม่ นั่นคือ รองเท้าที่ผลิตจาก “ยางพารา” ครับ คุณสมบัติเด่นๆ ของมันก็คือ ความเหนียวนุ่ม (มากๆ) ใส่สบายเท้า ที่สำคัญ..ไม่ก่อให้เกิดโรค “รองเท้ากัด” ด้วยครับ คุณสมบัติยอดเยี่ยมขนาดนี้ก็เลยถอยมา 1 คู่ เจ๊แกคิดราคาผมคู่ละ 160 บาท

เอาราคาและสรรพคุณมาให้ดูกันแบบจะๆ

พอถึงเวลาใช้งานจริงเลยได้มีเวลาสังเกตป้ายยี่ห้อที่ติดมากับรองเท้า พลิกกลับไปกลับมาอ่านรายละเอียดอีกนิดนึง พออ่านจบก็นึกขอบคุณ DENSO ที่ได้คิดค้นเทคโนโลยีที่เป็นมิตรกับสภาพเท้า ทำให้พวกเราชาวโลกได้ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กระโดดโลดเต้นเวลาที่สวมรองเท้าของ DENSO (นึกภาพตามด้วยนะ :) แต่ผมมาสะดุดนิดหนึ่งตรงราคารองเท้า เพราะจากป้ายระบุไว้ว่ารุ่นรองเท้าที่ผมซื้อมามันราคา 111 บาทเท่านั้นเอง ไม้น้าาา..ผมโดนเจ๊โกงซะแล้ววว !!

ปล. เพื่อโชว์ความเก๋าจากประสบการณ์ใส่รองเท้าบู๊ทมานับครั้งไม่ถ้วน ผมแนะนำว่า..ถ้าวันไหนที่คุณว่างๆ อารมณ์ดีๆ นึกสนุกอยากจะเล่นบ้างอะไรบ้าง ให้คุณใส่รองเท้าบู๊ทแบบไม่ต้องสวมถุงเท้า จากนั้น ให้ตักน้ำใส่รองเท้าบู๊ทให้เต็มจนถึงล้น ตามด้วยการค่อยๆ ก้าวเดินไปทั้งแบบนั้นแหละครับ คุณจะรู้สึกยวบๆ ยาบๆ หนึบๆ หนับๆ ฮ่าๆๆ รับรองว่าสนุกครับ :D

ปล.2 งานนี้เราไม่ได้ค่าโฆษณาจาก DENSO นะครับ (แม้ว่าอยากจะได้ก็ตาม :)

จันทบุรีเราเป็นที่รู้จักในนามของเมืองผลไม้ คำขวัญประจำจังหวัดจันทบุรีก็บอกว่าเป็นเมืองผลไม้ เป็นสิ่งที่ยืนยันได้ดีว่าผลไม้จังหวัดเรา “เยอะ” ทั้งผลไม้ที่ออกเป็นฤดูกาลปีละครั้ง เช่น มังคุด ทุเรียน ลางสาด ลองกอง เงาะ มะไฟ ลำไย ฯลฯ นอกจากนี้ก็ยังมีผลไม้ที่ให้ผลตลอดทั้งปี ที่เราเห็นกันบ่อยๆ ก็คือ “กล้วย” บ้างก็นำไปบริโภคกันสดๆ บ้างก็นำไปแปรรูปเป็นผลิตภัณฑ์อื่น ไม่ว่าจะเป็น กล้วยทอด กล้วยปิ้ง กล้วยอบ กล้วยเชื่อม กล้วยฉาบ กล้วยตาก ฯลฯ

ตั้งแต่เด็กจำได้ว่าช่วงไหนที่กล้วยน้ำว้าในสวนสุกเยอะๆ จนขายไม่ทัน แม่มักจะปอกเปลือกกล้วยออก แล้วก็เอากล้วยสุกพวกนั้นไปใส่กระด้งตากแดด กล้วยตากฝีมือแม่จะสำเร็จเสร็จสมบูรณ์เรียกว่ากล้วยตากเต็มปากเต็มคำได้ไม่ถึงครึ่ง เพราะอีกครึ่งหนึ่งจะกลายเป็นของเซ่นสังเวยเจ้าที่ (ผมเอง) เดินผ่านรอบหนึ่งก็คว้ามากินลูกหนึ่ง เดินผ่านอีกรอบหนึ่งก็คว้ามากินอีกลูกหนึ่ง ดังนั้น อัตราการรอดของว่าที่กล้วยตากพวกนี้จึงเหลือน้อยกว่าปกติ :D

จนกระทั่งเมื่อช่วงกลางเดือนมกราคมที่ผ่านมานี้ ผมมีโอกาสแวะที่ตลาดสอยดาว (อ.สอยดาว จ.จันทบุรี) ระหว่างการเดินทางไปจ.สระแก้ว แล้วผมก็ได้พบกับนวัตกรรมการถนอมอาหารแบบสุดล้ำของชาวอ.สอยดาว มันอาจดูเหมือนการทำกล้วยตากทั่วๆ ไป แตกต่างเพียงแค่ว่ามันเป็นการตากกล้วยใน “รถยนต์” ใช่ครับในรถยนต์ที่เรานั่งๆ ขับๆ กันนี่แหละ เหมือนในโฆษณาฟิล์ม Hi-Kool ไม่มีผิดเพี้ยน ความแรงของชาวอ.สอยดาวอยู่ตรงนี้นี่เอง ฮ่าๆๆ ขอยกมือทั้งสองข้างซูฮกให้กับชาวสอยดาวเด้อคับเด้อ :D

ได้ทั้งตากและอบไปพร้อมๆ กัน ที่สำคัญป้องกันฝุ่นภายนอกได้ด้วย (แต่ฝุ่นภายในไม่รู้นะ ฮ่าๆๆ)

โฆษณาฟิล์ม Hi-Kool (มันไม่ใช่เรื่องไกลตัวเลยใช่ไม้ ฮ่าๆๆ)