รายละเอียด
ชื่อแบบสำรวจ : ชาวจันท์วางแผนจะไปเล่นน้ำสงกรานต์ที่ไหนกันบ้าง ?
ระยะเวลาการสำรวจ : 5 วัน ( ตั้งแต่วันที่ 11 – 15 เมษายน 2555 )
ที่มา : ระบบแบบสำรวจจาก facebook page ของ chanism.com

สรุป
ตัวเลือกที่คนจันท์เลือกมากที่สุด 3 อันดับแรก
40 โหวต – ไม่เล่นค่ะ นอนตีพุงอยู่บ้าน
12 โหวต – ในตัวเมืองรอบทะเลสาบ
8 โหวต – ไม่เล่น เพราะต้องทำงาน

ตัวเลือกที่คนจันท์เลือกน้อยที่สุด 3 อันดับแรก
1 โหวต – ถนนอัญมณี (เส้นซอยศรีจันทร์), เป็นคนจันท์แต่ไม่ได้กลับไปเล่นที่จันท์, งานแห่รอยพระบาท ต.ตะปอน, ใต้ฟ้าบนดิน :) และ ขลุง
2 โหวต – ไม่ใช่คนจันทร์ ทำไรก้อได้ตามใจ
3 โหวต – อยู่หน้าบ้านรอให้คนเอาน้ำมาสาด

หมายเหตุ – สามารถเข้าชมผลสำรวจต้นฉบับใน facebook page ได้ ที่นี่ ครับ :)

เชื่อว่าหลายคนคงจะได้ข่าวกันบ้างแล้ว เรื่องที่นักเรียนของโรงเรียนเตรียมศึกษานายายอาม ต.นายายอาม อ.นายายอาม จ.จันทบุรี ได้เดินทางไปที่สโมสรฟุตบอล ของประเทศสกอตแลนด์ ” สโมสรกลาสโกวเซลติก ” วันนี้ไปหาข้อมูลเพิ่มเติม และที่ไปที่มา มาให้ทราบรายละเอียดกันเพิ่มเติมครับ ลองอ่านดูนะ.. แล้วจะรู้สึกอิ่มเหมือนผม :)

————————————————————————————————–
บรรยากาศที่โรงเรียนเตรียมศึกษานายายอาม ต.นายายอาม อ.นายายอาม จ.จันทบุรี ในช่วงของการฝึกซ้อมการร้องเพลงเชียร์ของบรรดาเด็กนักเรียน ในระดับประถมศึกษา จำนวน 42 คน ที่ได้รับสิทธิพิเศษจากสโมสรฟุตบอลเซลติก หรือ คนไทยรู้จักกันในนาม กลาสโกวเซลติก สโมสรฟุตบอลอันดับหนึ่งของประเทศสกอตแลนด์ ได้เชิญให้เด็กของโรงเรียนเตรียมศึกษานายายอาม ไปเป็นกองเชียร์พร้อมกับเปิดโอกาสให้ร่วมร้องเพลงเชียร์กลางสนามสเตเดียมของสโมสรฯ ต่อหน้าแฟนบอลกว่า 6 หมื่นคน ในพิธีเปิดการแข่งขันฟุตบอลลีกของประเทศ ที่จะมีขึ้นในกลางเดือนเมษายนนี้

โดยทางโรงเรียน นำโดยนายปิโยรส ลาสโก ผู้จัดการโรงเรียนเตรียมศึกษานายายอาม พร้อมด้วยนางรุ่งทิวา เลนนอน และมิสเตอร์พอล เลนนอน สองสามีภรรยา ซึ่งเป็นที่ปรึกษาของโรงเรียน และเป็นผู้ฝึกสอนในการร้องเพลงเชียร์ ตลอดจนครูอาสาสมัคร เตรียมนำวัฒนธรรมอันดีงามของไทยไปเผยแพร่ให้กับชาวต่างชาติได้รู้จักประเทศ ไทยและจังหวัดจันทบุรีมากขึ้น โดยมีนักเรียนทั้ง 42 คน พร้อมด้วยครู อาจารย์อีก 5 คน ซึ่งขณะนี้ทางโรงเรียนได้ทำการฝึกซ้อมกันอย่างหนักเพื่อให้การแสดงของ นักเรียน และการขับร้องเพลงเชียร์ ออกมาอย่างพร้อมเพรียง สวยงาม และเกิดความประทับใจ แก่แฟนบอลในสนาม

การแข่งขันของกลาสโกวเซลติกที่ใช้ชื่อเป็นภาษาไทย

ซึ่งจากการตรวจสอบพบ ข้อมูลที่น่าสนใจ ว่าในสังคมโซเชียลเน็ตเวิร์ค ได้มีแฟนบอล แฟนคลับของสโมสรเซลติกทั่วโลก เปิดเข้ามาชมการฝึกซ้อมผ่านระบบยูทูป ของนักเรียนดาวน์ ซินโดรม ในระดับประถมศึกษาแห่งนี้ กว่า 8 แปดแสนคน

โดยนางรุ่งทิวา เลนนอน ซึ่งปัจจุบันเป็นที่ปรึกษาของโรงเรียน และเป็นครูสอนภาษาให้กับเด็กนักเรียน ได้เล่าให้ผู้สื่อข่าวฟังว่า เมื่อหลายปีที่ผ่านมา ตนเองกับสามีคือ มิสเตอร์พอล เลนนอน ได้มาพักอาศัยอยู่ที่ อ.นายายอาม และต้องการให้บุตรชายได้เข้าเรียน แต่กลับไม่มีโรงเรียน หรือ สถานศึกษาในพื้นที่ อ.นายายอาม เปิดโอกาสรับบุตรชายของตนเข้าเรียน เนื่องจากเป็นเด็กดาวน์ซินโดรม จึงได้เดินทางมาที่โรงเรียนเตรียมศึกษานายายอาม และทางโรงเรียนได้เปิดรับบุตรชายของตนเข้าเรียน แต่ระหว่างนั้น ด้วยโรงเรียนเตรียมศึกษานายายอาม เป็นโรงเรียนเอกชน จึงไม่มีงบประมาณจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้องเข้ามาดูแลช่วยเหลือ รายได้หลักของโรงเรียนมาจากการบริจาคกว่า 90 เปอร์เซ็นต์ ทำให้เด็กนักเรียนขาดโอกาสหลายด้าน

ตนเองจึงปรึกษากับสามี ก็คือ มิสเตอร์พอล เลนนอน ซึ่งมีความสนิทสนมกับสโมสร เซลติก จนกระทั่งทุกวันนี้ เงินรายได้ของโรงเรียน ได้มาจากสโมสร เซลติก ทั้งสิ้น มิสเตอร์พอล จึงมีความคิดในการตอบแทนทางสโมสร จึงได้ทำการฝึกซ้อมเด็กในการร้องเพลงเชียร์ของสโมสร พร้อมกับนำลง ยูทูป จนแฟนบอลทั่วโลกที่เข้ามาชมให้การยอมรับ และเรียกร้องให้เด็กกลุ่มนี้ ไปร่วมเชียร์ฟุตบอลที่ประเทศสกอตแลนต์ จนทางสโมสรฯ ทราบเรื่องจึงได้เชิญเด็กกลุ่มนี้ ทั้ง 42 คน เดินทางประเทศสกอตแลนต์ เป็นเวลา 3 สัปดาห์ พร้อมกับออกค่าใช้จ่ายให้ทั้งหมด

นางรุ่งทิวา เล่าต่ออีกว่า การเดินทางไปในครั้งนี้ ทางโรงเรียนไม่ได้เดินทางไปแข่งขันแต่ทางโรงเรียนได้รับเชิญ และไปเหมือนแขกวีไอพี ด้วยความรักที่ชาวสกอตแลนด์มีต่อนักเรียนไทยกลุ่มนี้ ที่ได้มีส่วนร่วมในการร้องเพลงเชียร์สโมสรฟุตบอลเซลติก โดยเพลงที่ร้องจะมีด้วยกันหลายเพลง แต่เพลงหลักที่แฟนบอลและนักฟุตบอลอยากฟังจากนักเรียนไทย คือ เพลง I just can t get enough (By Thai Time) เป็นเพลงที่ทางโรงเรียนได้ทำขายให้กับแฟนบอลเซลติก ที่สกอตแลนด์เพื่อนำเงินรายได้ มาเข้าสู่มูลนิธิของโรงเรียน ซึ่งทางมูลนิธิ จะช่วยเหลือเด็กนักเรียนดาวน์ซินโดม ที่ได้รับการปฏิเสธจากโรงเรียนอื่น ขณะเดียวกันเด็กนักเรียนที่มีความเป็นปกติ ยังได้ประโยชน์จากมูลนิธิ ของโรงเรียน จากเงินกองทุนเหล่านี้อีกด้วย

โดย เด็กนักเรียน ที่จะได้เดินทางไปร่วมเป็นกองเชียร์ และร้องเพลงเชียร์ ส่วนใหญ่ บอกว่า รู้สึกตื่นเต้น ดีใจ และภาคภูมิใจเป็นอย่างมาก ที่จะได้เดินทางไปร้องเพลงเชียร์ยังประเทศสกอตแลนด์ และยังมีโอกาสได้นำวัฒนธรรมไทยไปแลกเปลี่ยนกับชาวต่างชาติอีกด้วย
————————————————————————————————–

เครดิตเนื้อหานะครับ..

เรียบเรียงโดย ชินธิป บุญโชคหิรัญเมธา
แหล่งที่มาข่าว CTV และ TNews
http://pod.allblogthai.com/103

รายละเอียด
ชื่อแบบสำรวจ : อาชีพในฝันของคุณคืออาชีพใด ?
ระยะเวลาการสำรวจ : 7 วัน ( ตั้งแต่วันที่ 6 – 12 เมษายน 2555 )
ที่มา : ระบบแบบสำรวจจาก facebook page ของ chanism.com

สรุป
ตัวเลือกที่คนจันท์เลือกมากที่สุด 3 อันดับแรก
18 โหวต – เป็นคนดีของสังคม
12 โหวต – Concept Artist/Illustrator และ สถาปนิก
11 โหวต – คนขายฝันที่ไม่เดือดร้อน

ตัวเลือกที่คนจันท์เลือกน้อยที่สุด 3 อันดับแรก
1 โหวต – โปรดิวซ์เซอร์, นักธุรกิจ, อะไรที่รวยและสบาย, พระสงฆ์, เจ้าของโรงหนัง, Global citizen และ ทหาร
2 โหวต – Backpacker, ดาราฮอลลี่วูด, เจ้าของร้านเค้ก, ครู และ วิศวกร
3 โหวต – ค้าขาย, โบราณคดี และ ชาวสวน

หมายเหตุ – สามารถเข้าชมผลสำรวจต้นฉบับใน facebook page ได้ ที่นี่ ครับ :)

ทราบหรือไม่ ?
เงินฝากของธนาคารพาณิชย์ในจันทบุรี ปี พ.ศ. 2553 มีจำนวนทั้งสิ้น 31,104 ล้านบาท หรือเป็นตัวเลขที่ใกล้เคียงกับราคาที่ Facebook ใช้ซื้อ Instagram

ที่มา : ธนาคารแห่งประเทศไทย, siampod.com

ทราบหรือไม่ ?
โรงเรียนสอยดาววิทยา กับโรงเรียนสฤษดิเดช ใช้ตัวอักษรย่อเหมือนกัน นั่นคือ ส.ด.

1. ถนนดำเส้นนี้มีอายุกว่า 40 ปี ถนนดำเส้นนี้เชื่อมภาคอีสานกับภาคตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศไทย
ถนนดำเส้นนี้เชื่อมโคราช (ฐานทัพอากาศนครราชสีมา) กับชลบุรี (ฐานทัพเรือสัตหีบ) และจันทบุรี (ค่ายตากสิน ฐานปฏิบัติการนาวิกโยทินส่วนหน้า) ถนนดำเส้นนี้เป็นถนนสายยุทธศาสตร์เลียบชายแดนไทย-กัมพูชา
เพื่อเฝ้าดูความเคลื่อนไหวของคอมมิวนิสต์เวียดนาม ถนนดำเส้นนี้มีชื่อเป็นทางการว่า
“ทางหลวงจังหวัดเส้นทางหมายเลข 317″ ถนนดำเส้นนี้สร้างโดยความร่วมมือของไทย-สหรัฐอเมริกา….

2. ปลายปีที่แล้ว โครงการขยายถนนดำเส้นนี้เริ่มขึ้นจาก 2 ช่องทางเป็น 6 ช่องทาง
คาดว่าจะเสร็จภายในปี 2557 งบประมาณหลายร้อยล้านบาท ระยะทาง 24 กม.
จากแยกปากแซงจนถึงบริเวญก่อนขึ้นเขาเกลือ ข้างทางมีทั้งสวน ไร่ นาและป่าชากมากมาย
ต้นไม้ใหญ่นับพันต้นนานาพันธุ์ ถูกตัด ถูกเตียนและปรับทาง ต้นไม้มีค่ามากมายอย่างประดู่ มะค่า ยางนา
ถูกโค่นทิ้งลงไปอย่างน่าเสียดาย สัตว์ แมลงหลายชนิดต้องหนีตายอลหม่าน
เป็นความตายที่มาจากการพัฒนามูลค่ากว่า 100 ล้านบาท

3. น่ายินดีที่ถนนดำเส้นนี้จะพัฒนา เม็ดเงินและผู้คนมากมายจะได้ใช้สอย
แต่หลังจากถนนดำเส้นนี้พัฒนาแล้ว จะนำพาอะไรมาสู่ภูมิภาคนี้บ้าง ไม่มีใครรู้ แม้แต่เทพธิดาพยากรณ์
แต่เพียงอย่างเดียวที่รู้แน่ “อนาคตกำลังจะมา…”

(รวบรวมและเรียบเรียงจากหนังสือ
1. หากินกลางป่า,เรื่องเล่าจากราวไพร่ โดย วัธนา บุญยัง
2. สัตหีบ : ยังไม่มีลาก่อน โดย รงษ์ วงสวรรค์
3. ตาคลี : น้ำตาไม่มีเสียงร้องไห้โดย รงษ์ วงสวรรค์
4. อินเดียน่าโจ๋ย บางจาก โดย สันติธร หุตาคม
5. หลายๆ บทความในนิตยสารสารคดี
6. คำบอกเล่าจากคนรู้จัก)

การทำถนนด้านหน้าของทางเข้า อ.มะขาม

วันที่บันทึกภาพ – 19 มีนาคม 2555
ถ่ายภาพ และ ทำเป็นวิดีโอ – รวี
เพลงประกอบ – Get a Job (Computer Magic)

มีใครไม่รู้จักเสื่อไหมครับ ? เชื่อว่าไม่มี แต่ถ้าถามใหม่ว่า..มีใครทอเสื่อเป็นบ้าง ? อันนี้น่าสนใจ..

คำขวัญของจังหวัดจันทบุรีเรา มีท่อนหนึ่งที่เขียนอ้างถึง “เสื่อจันทบูร” นั่นน่าจะเป็นเครื่องการันตีถึงความมีตัวตน และความมีชื่อเสียงของ “เสื่อ” ได้เป็นอย่างดี  เสื่อหรือที่บางพื้นที่เรียกว่า “สาด” นั้น เกิดขึ้นในหลายๆ จังหวัด ไม่เฉพาะแต่จันทบุรีเราเท่านั้น ถูกนำไปใช้ประโยชน์อย่างแพร่หลาย อาทิ ปูรองพื้นเป็นที่นอนที่นั่งของสมาชิกในบ้าน ใช้ในกิจกรรมทางศาสนา งานพิธี หรือแม้แต่นำไปพัฒนาต่อยอดเป็นผลิตภัณฑ์ต่างๆ

จะเห็นได้ว่าพวกเราผูกพันธ์กับเสื่อ ตั้งแต่เล็กยันโต เสื่อเองก็ได้รับการพัฒนาเรื่อยมา ทั้งในแง่ของลวดลาย และในแง่ของผลิตภัณฑ์ แม้ระยะหลังจะมีคู่แข่งที่เป็น “เสื่อเทียม” หรือเสื่อพลาสติกเข้ามาแย่งส่วนแบ่งทางการตลาดบ้างก็ตาม แต่เสื่อธรรมชาติก็ยังมีข้อดีหลายอย่างที่เสื่อพลาสติกไม่สามารถทดแทนได้ “กลิ่นกก” คือหนึ่งในเรื่องนั้น กลิ่นไอจากธรรมชาติที่ช่วยให้เจ้าของได้ผ่อนคลาย สัมผัสที่เป็นมิตร การระบายอากาศที่ดีกว่า ฯลฯ เหล่านี้คือสิ่งที่พลาสติกไม่มี

เมื่อช่วงต้นเดือนมีนาคมเรามีโอกาสเข้าไปเยี่ยมชมใน “ศูนย์อนุรักษ์หัตถกรรมพื้นบ้าน เสื่อจันทบูร โรงเรียนสตรีมารดาพิทักษ์” ศูนย์นี้เริ่มก่อตั้งมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2536 มีอาจารย์ที่รับผิดชอบโดยตรง คือ อ.ปานใจ แจวเจริญชัย และ อ.ธารา อานามนารถ ทั้งสองท่านทำหน้าที่ให้ความรู้และสอนการทอเสื่อให้กับนักเรียนและบุคคลภายนอก ด้วยอุปกรณ์การทอเสื่อ หรือ “กี่” ที่ประดิษฐ์ขึ้นมาโดยเฉพาะ จึงทำให้ได้กี่ขนาดเล็ก เหมาะกับนักเรียนที่รูปร่างยังเล็กและกำลังยังน้อย นอกจากนี้ยังทำให้การเคลื่อนย้ายไปจัดแสดงนอกสถานที่เป็นไปด้วยความสะดวก

ศูนย์ตั้งอยู่ในส่วนหนึ่งของอาคารเรียน

อาจารย์ทั้งสองกำลังให้ข้อมูลกับเรา

กี่ที่ใช้ในการเรียนการสอน

ที่ผ่านมาทางศูนย์ได้นำผลงานบางส่วนของนักเรียนออกจำหน่าย ทำให้เด็กๆ มีค่าขนมจากความพยายามของตนเอง ได้นำผลงานไปแสดงในงานศิลปะหัตถกรรมระดับประเทศ และแน่นอนว่าได้รับความสนใจจากผู้เยี่ยมชมเป็นจำนวนมาก

ในการเรียนการสอนเรื่องการทอเสื่อนั้น ถูกบรรจุไปอยู่ในส่วนของวิชากิจกรรม (ชมรม) เด็กๆ จะได้รับการศึกษาและทดลองทำจริงตั้งแต่ขั้นตอนการทอเสื่อแบบต่างๆ การออกแบบลาย รวมไปถึงการออกแบบผลิตภัณฑ์ เชื่อว่าน้องๆ ที่เรียนคงจะสนุกไม่น้อยทีเดียว

การทอเสื่อโดยใช้เส้นเอ็นพลาสติก

การทอเสื่อโดยใช้เส้นปอ (คงทนกว่า)

flow การผลิตผลิตภัณฑ์ของศูนย์นี้เท่าที่เราจับประเด็นได้จะเป็นประมาณนี้ครับ..
ออกแบบลาย -> ระบุสีและจำนวนที่ต้องการกับชาวบ้าน -> ชาวบ้านย้อมสีกกและส่งให้ทางโรงเรียน -> นักเรียนนำไปทอเสื่อ -> ส่งผืนเสื่อให้ชาวบ้านตัดเย็บตามแบบ -> ชาวบ้านส่งผลิตภัณฑ์กลับคืนให้โรงเรียน

เป็นการทำงานร่วมกันที่เราว่าดีทีเดียว คือเลือกทำเฉพาะในสิ่งที่ชำนาญและอยู่ในขอบเขตความสามารถของตนเอง ไม่จำเป็นต้องเหมามาทำทั้งหมด และเชื่อว่าผลจากการปฏิสัมพันธ์ระหว่างคนสองกลุ่มจะทำให้เกิดการถ่ายเทองค์ความรู้ซึ่งกันและกันอีกด้วย

ระหว่างที่อยู่ในศูนย์นี้เราตื่นเต้นอยู่กับลวดลายทอเสื่อ ผลิตภัณฑ์เท่ห์ๆ เทคนิคในการทอเสื่อแบบต่างๆ และสีย้อมของเส้นกก กล้าพูดได้เต็มปากทีเดียวว่าศูนย์นี้จะสร้างแรงบันดาลใจให้กับใครหลายๆ คน ศูนย์นี้จะทำให้การทอเสื่อได้รับการสืบทอดและพัฒนาไปได้อีกไกลทีเดียว

เส้นกกที่ใช้เทคนิคการมัดย้อม ทำให้ได้สีแปลกตาเวลาที่นำมาทอ

กระเป๋าเสื่อลายกระต่าย

ลายทอสวยๆ กับการจับคู่สีสวยๆ

เสื่อที่ทางศูนย์ตั้งใจทอถวายในหลวง (อยู่ระหว่างการทอ)

เมื่อสมควรแก่เวลาแล้วเราก็ลากลับ สารภาพตามตรงว่ารู้สึกดีกับศูนย์นี้มากๆ ครับ ในที่สุดก็มีคนเห็นและให้ความสำคัญกับ “เสื่อ” สักที มันคือสินค้าของจันทบุรีเราครับ เรามีวัตถุดิบและภูมิปัญญาอยู่ในท้องถิ่นของเราเอง ไม่มีเหตุผลอะไรที่เราควรทอดทิ้งมรดกนี้ คนฉลาดควรเรียนรู้ที่จะนำสินค้าไปพัฒนาต่อยอดให้เหมาะสมกับยุคสมัย คนดีควรเรียนรู้ที่จะรักษาและสืบทอดต่ออายุให้กับงานหัตถกรรมพื้นบ้าน

ในฐานะที่เราเป็นคนจันท์ เราควรรักและภูมิใจกับมันครับ เสื่อแต่ละผืนถูกถักทออย่างแน่นหนา ลวดลายต่างๆ ที่บรรจงจัดเรียงทีละเส้น ความแน่วนิ่งของช่างทอปรากฏชัดเจนเป็นความเรียบร้อยในผืนเสื่อ เสื่อหนึ่งผืนถูกอัดแน่นไปด้วยอะไรมากมาย..

“ฉันทอเสื่อ..เริ่มจากเส้นกกสีแดงเข้ม สลับสับหว่างกับแนวเส้นเอ็น ฉันโน้มตัวตอกกกอย่างแรงจนแน่น
ฉันทอเสื่อ..ตามด้วยเส้นกกสีดำ สลับตรงข้ามกับเส้นสีแดง ฉันตอกกกอีกครั้ง
ฉันทอเสื่อ..ฉันทำอย่างนี้เรื่อยไป ทีละเส้นๆ ผืนเสื่อยาวขึ้นทีละน้อยๆ ฉันอมยิ้ม
ฉันทอเสื่อ..เวลาเดินไปอย่างขุนนางตงฉิน ก้าวแล้วก้าวเล่า กี่ก้าวไม่ทราบได้
ฉันทอเสื่อ..ฉันทอเสร็จ มีลูกค้ามาซื้อมันไป ฉันใจหาย
ฉันทอเสื่อ..ฉันทอมัน ไม่ใช่เพื่อต้องการครอบครอง ฉันเตือนตัวเอง
ฉันทอเสื่อ..ฉันทอมัน เพราะหวังว่ามันจะเป็นเสื่อที่ดีให้กับใครสักคน..ฉันยิ้ม :)”

วันที่บันทึกภาพ – 17 มีนาคม 2555
ถ่ายภาพ และ ทำเป็นวิดีโอ – รวี
เพลงประกอบ – Downtown is Broken (Computer Magic)

ย้อนหลังไปเมื่อห้าปีที่แล้ว ต้นเดือนมีนาคม 2550 พื้นที่อุทยานแห่งชาติ แหล่งรวมตัวของความศรัทธาปลายยอดเขาคิชกูฏ แต่ละปีที่นี่จำกัดระยะเวลาสองเดือนไม่ขาดไม่เกิน ยอดเขาเปิดให้ผู้คนหลั่งไหลเยี่ยมเยือน และปิดฉับลงเมื่อหมดเวลา ให้ยอดเขาได้พักผ่อนอีกครั้ง รูปแบบการจำกัดเวลานี้ฉันมองว่าเป็นสุดยอดแห่งเสน่ห์เย้ายวน แต่ละปีชาวพุทธนับล้านมาเยือนที่นี่ เพื่อเติมเต็มความรู้สึกแบบที่ชาวพุทธพึงกระทำ เช่นกัน . . ตัวฉันเองก็มานมัสการรอยพระพุทธบาทบนยอดเขานี้

ฉันยืนมองพระอาทิตย์ที่เพิ่งจะลอยตัวพ้นเส้นขอบภูเขาไกลลิบๆ อยู่เนิ่นนาน เสียงระฆังจากวัดที่ตีนเขาดังลอดแตะพุ่มไม้ทุกพุ่มใบ สะท้อนหินทุกก้อนผ่านดินและน้ำมาจนถึงยอดเขา ไอหมอกขาวนวลล้อมตัวพาลให้คิดไปว่ายืนอยู่บนสวรรค์จริงๆ นาทีที่ท้องฟ้าเปลี่ยนสี บรรยากาศรอบตัวดูเหมือนจะถูกปลุกให้ตื่นขึ้นเชื่องช้าอ้อยอิ่งด้วยเสียงระฆังและแสงแรกของวัน ถ้าใครที่ชุบตัวอยู่ในเมืองใหญ่นานจนลืมความรู้สึกแบบ “ธรรมชาติบริสุทธิ์” ไปแล้ว ถ้ามาที่นี่ก็จะไม่สามารถเลี่ยงตอบได้ว่าเรากำลังหวนคืน และทั้งหมดเป็นเรื่องราวของห้าปีก่อน ฉันยังไม่ลืม

ต้นเดือนมีนาคม 2555 อีกครั้งที่ความรู้สึกอยากหวนคืนสู่ธรรมชาติถาโถมรุนแรง ตัวฉันกลับไปเยือนยอดเขาอีกครั้ง การไปเยือนยอดเขาครั้งนี้ไม่ต่างจากครั้งก่อนเท่าไหร่นัก ผู้คน แรงศรัทธา ธูปเทียน ดอกไม้ และสวรรค์ แต่สิ่งที่อยากถ่ายทอดคือความบิดเบี้ยวขนานแท้  เมื่อเห็นว่า ผู้คนเยอะขึ้น แรงศรัทธารุนแรงขึ้น ดอกไม้ ธูปเทียนเพิ่มขึ้น ความสะดวกสบายมากขึ้น  แน่นอนพระอาทิตย์สวยขึ้นด้วย แต่ทว่าบรรยากาศมันบิดเบี้ยวจากการบรรจุเกิดขนาด เหมือนเติมห้วงก๊าซเข้าไปในลูกโป่งจนตึงแน่นน่ากลัวนาทีที่มันจะระเบิด

อีกครั้ง ฉันยืมมองพระอาทิตย์ขึ้น ทอดสายตาลงจากยอดเขา แสงไฟจากตัวเมืองระยิบระยับเปลี่ยนเป็นหลับไหลเกียจคร้าน เสียงระฆังจากตีนเขาเหง่งหง่างกังวานไพเราะไม่เคยเปลี่ยน แสงสลัวๆ สว่างชัดขึ้นเรื่อยๆ ฉายให้เห็นภาพกลุ่มวัยรุ่นส่งเสียงโหวกเหวกรับอรุณ กางเกงขาสั้นเหนือเข่าตามสมัย ควันบุหรี่ยาสูบจำเป็นสำหรับคนรุ่นใหม่ปะปนกลุ่มหมอกบีบี ใช่แล้วค่ะ อ่านไม่ผิด บีบีมือถือยอดฮิตล้ำสมัย สนทนากันแต่เช้า ยังมีพื้นหย่อมหญ้าสลับกับเศษขยะ ขยะเปลือกเศษของการผละความรับผิดชอบออกจากตัว ผู้คนที่ขึ้นมาเยือนที่นี่เยอะขึ้นและเปลี่ยนไป แรงศรัทธาประหลาดแท้ ตอนนี้เราจะหวนคืนสู่สิ่งใด ฉันรีบเดินทางลงเขา ฉันอยากลืม

ผู้คนเยอะขึ้น แรงศรัทธารุนแรงขึ้น..